STRATEGIKON of Athens - Σχόλια του Θοδωρή Γαλάνη

περί των κανόνων A.C.W. του κ. Κωνσταντίνου Αντωνιάδη.

Από την πρώτη στιγμή μπαίνεις στα αίματα. Μεταφορικώς και κυριολεκτικώς. Με το που διαβάζεις στην εισαγωγή για πιόματα στο Harper's Ferry με θέα στο ποτάμι και υγιεινούς περιπάτους στην κοιλάδα του Shenandoah, καταλαβαίνεις ότι ο τύπος που έγραψε το βιβλίο με τους κανόνες δεν είναι καθόλου καλά. Αναγνωρίζεις γρήγορα το πρώτο σου κοινό σημείο με το συγγραφέα και αυτό σε συγκινεί και σε προδιαθέτει να συνεχίσεις στην επόμενη σελίδα.

Προχωράς και διαβάζεις για συνθέσεις μεραρχιών, ταξιαρχιών κλπ. και ζεσταίνεσαι. Και τόσο πυροβολικό, τόσο ιππικό, αυτοί είναι elite, οι άλλοι veterans, να και οι sharpshooters και λες εδώ είμαστε. Και εκεί που είσαι έτοιμος να τραβήξεις σπαθί αρχίζει η ανηφόρα. Και έχει κάποια ανηφόρα, ειδικά για κάποιον που δεν έχει παίξει ποτέ με κανόνες Horse and Musket, όπως εγώ.

Οι κανόνες είναι καταρχήν απαιτητικοί. Και είναι έτσι επειδή ο κ. Αντωνιάδης που τους έφτιαξε (τον οποίο εν τω μεταξύ γνώρισα και είχα την ευκαιρία να διαπιστώσω ότι οι αρχικοί μου προβληματισμοί, για το πόσο είναι καλά, ήταν βάσιμοι), επιθυμούσε μέσα από κάπως πιο σύνθετους κανόνες να απεικονίσει όσο το δυνατόν καλύτερα την ιστορία πάνω στο τραπέζι. Μετά από αρκετό καιρό που ασχολούμαι με τους κανόνες αυτούς μπορώ να διαβεβαιώσω τον οποιοδήποτε φίλο της συγκεκριμένης αυτής ιστορικής περιόδου ότι ο κ. Αντωνιάδης τα κατάφερε περίφημα σ' αυτόν τον τομέα.

Ένας άλλος τομέας που ο κ. Αντωνιάδης τα κατάφερε πολύ καλά είναι το fun του παιχνιδιού. Το παιχνίδι παρασύρει τον παίκτη και τον διεκδικεί από την πραγματικότητα. Μετά από λίγη ώρα παίξιμο και με τις συμπλοκές των συνταγμάτων να έχουν αρχίσει για τα καλά, αισθάνεσαι τη μυρωδιά του μπαρουτιού να ερεθίζει τη μύτη σου, ενώ ο καπνός της μάχης σε εμποδίζει να δεις αν εκείνοι οι τύποι που βγαίνουν από το δάσος απέναντι φορούν μπλε ή γκρι στολές Διστάζεις προς στιγμήν Δεν ξέρεις αν πρέπει να πυροβολήσεις. Φοβάσαι μήπως είναι απ' τους δικούς σου. Και όμως, αυτοί όλο πλησιάζουν Αλλόκοτες σκιές, που θαρρείς ότι αιωρούνται μέσα στην ομίχλη και τους καπνούς. Ξαφνικά, οι σκιές ουρλιάζουν την πιο διαπεραστική rebel yell που άκουσες ποτέ. Τινάζεσαι ολόκληρος "Είναι Rebels!" φωνάζεις και σηκώνεις το όπλο σου

-Χμ! Εεε. Μου φαίνεται ότι ξέφυγα λίγο! Εεε συγνώμη

Είναι αυτό που σας έλεγα. Το παιχνίδι σε ξελογιάζει και αυτό είναι κέρδος για τον παίκτη που αγαπά την ιστορία του Αμερικάνικου Εμφυλίου και επιθυμεί να παίξει με μερικές φιγούρες κομμάτια αυτής της ιστορίας.

Οι κανόνες είναι καταρχήν απαιτητικοί όπως είπα και προηγουμένως. Το gameplay είναι σύνθετο και με πολλούς διαφορετικούς παράγοντες. Υπάρχει ένας όγκος πληροφοριών που ο παίκτης πρέπει να αφομοιώσει. Αυτό βέβαια κατά μάλλον ή ήττον συμβαίνει σε κάθε set κανόνων. Εγώ δεν συμβαίνει να γνωρίζω πολλά set κανόνων και οφείλω να ομολογήσω ότι στην αρχή δυσκολεύτηκα να χειριστώ αυτούς τους κανόνες. Μου άρεσε όμως η ιστορία κατά πρώτο λόγο και κατά δεύτερο λόγο μου άρεσε ο μηχανισμός κίνησης και πυρός που χρησιμοποιεί ο κ. Αντωνιάδης στους κανόνες του, τον οποίο μηχανισμό -ειρήσθω εν παρόδω- θεωρώ ως ένα από τα μεγαλύτερα ατού αυτού του set κανόνων και έτσι είχα την υπομονή και συνέχισα

Σε τελική ανάλυση η κάθε δυσκολία είναι και μία πρόκληση που περιμένει να απαντηθεί. Οι δυσκολίες είναι μόνο στην αρχή. Γρήγορα ο παίκτης καταφέρνει να κάνει σωστές κινήσεις στο πεδίο της μάχης και αρχίζει να εκμεταλλεύεται προς όφελός του τις δυνατότητες που του προσφέρουν οι κανόνες

Και οι δυνατότητες είναι πολλές Γρήγορα θα ανταμειφθεί η υπομονή του, βλέποντας την ιστορία να εξελίσσεται μπροστά στα μάτια του μέσα από μια σειρά πραγματικά συναρπαστικών παρτίδων από τις οποίες θα αποκομίσει όλη τη χαρά και την συγκίνηση για την οποία έκανα λόγο παραπάνω.